آروين

بهار شیرین

margrang — Thu, 20 Mar 2008 16:08:51 GMT

يا مقلب القلوب

بهارهم نشانه ايست،نشانه هارا دريابيم!

اين رسم هرسال است.بهتر بگويم اين رسم هستي است.

تكراريست،آمدن و رفتن،خداحافظ پي سلام.

تكراريست آشنايي براي غربت،شكست در امتداد سكوت.

رسم بهار است كه فروردين بيايد، بدرقه ي اسفند تكراريست براي زمستان.انتظار بهار رسم دل زمستان شده شده اما...

عاشق كشي هم رسمي است!

زمستان شد عاشق و بهار معشوق.

زمستان شد انتظار و بهار مستانه ي تقدير.

زمستان شد شكست،بند پاره كرد ،آه كشيد...

بند ها در آرزوي وصال شكوفه شد،زمين رسيد،ولي روحش مرد ،يخ شد،زمين ساكت شد...

زمستان مرد،آه ماند،زمين را تكاند،زمين هموار شد.

زمستان رفت،روحش آمد،شكوفه بيدار شد،سبز شد ،رنگ شد،زمين سنگفرش شد!

بهار گشت و گشت،عقربه هارا ديد،آمد!

بهار آغوش باز كرد،زمستان سر موعد نبود!بهار لبخند زد،زمين هم عاشق بود!

همين ،زمستان مغلوب بازي بود.

اين رسم عشق است كه فرهاد بميرد،خسرو بماند.

اين رسم عشق است كه شيرين جانش را از فرهاد بگيرد!

سال نو مبارك!(بنفش مده!)

آرزو مي كنم همتون شيرين باشيد!

خسرو نباشيد ولي فرهاد بياموزيد!

همتون بهار باشيد ولي زمستون براي زمين نشين!

آرزو ميكنم ديگه قلنبه حرف نزنم و منو ببخشيد!

سال نو مبارك!(مهم اينه كه بنفش باشه!!؟؟)

یاد حق

margrang — Fri, 22 Feb 2008 20:16:27 GMT

هوالكاتب

نام اين فرزند رشيد اميرالمؤمنين «عباس» بود، چون شيرآسا حمله مي‏كرد و دلير بود و در ميدانهاي نبرد، همچون شيري خشمگين بود كه ترس در دل دشمن مي‏ريخت و فريادهاي حماسي‏اش لرزه بر اندام حريفان مي‏افكند.

كُنيه‏ اش «ابوالفضل» بود، پدر فضل؛ هم به اين جهت كه فضل، نام پسر او بود، هم به اين جهت كه در واقع نيز، پدر فضيلت بود و فضل و نيكي زادة او و مولود سرشت پاكش و پروردة دست كريمش بود.

او را «ابوالقِربه» (پدر مشك) هم ميگفتند به خاطر مشكِ آبي كه به دوش ميگرفت و از كودكي ميان بني هاشم سقّايي مي‏كرد،«سقّا» لقب ديگر اين بزرگ مرد بود. او از تبار هاشم و عبدالمطلب وابوطالب بود، كه همه از ساقيانِ حجاج بودند.علي(ع) نيز ان همه چاه و قنات حفر كرد تا تشنگان را سيراب سازد.

او به «علمدار» و «سپهدار» هم معروف است...

امام علي(ع)، گاهي قنداقة عبّاس خردسال را در آغوش ميگرفت و آستينِ دستهاي كوچك او را بالا مي‏زد و بر بازوان او بوسه مي‏زد و اشك مي‏ريخت. روزي مادرش امّ البنين كه شاهد اين صحنه بود، سبب گرية امام را پرسيد. حضرت فرمود: اين دستها در راه كمك و نصرت برادرش حسين، قطع خواهد شد؛ گريهء من براي آن روز است.

روزي حضرت امير(ع) عبّاسِ خردسال را در كنار خود نشانده بود، حضرت زينب (س) هم حضور داشت. امام به اين كودك عزيز گفت: بگو يك. عبّاس گفت: يك. فرمود: بگو دو. عباس از گفتن خودداري كرد و گفت: شرم مي‏كنم با زباني كه خدا را به يگانگي خوانده ‏ام دو بگويم. حضرت از معرفت اين فرزند خشنود شد و پيشاني عبّاس را بوسيد.

شب 21 رمضان سال 41 هجري بود. علي(ع) در آخرين ساعات عمر خويش،عبّاس را به آغوش گرفت و به سينه چسبانيد و به اين نوجوان دلسوخته، كه شاهد خاموش شدن شمع وجود علي بود، فرمود: پسرم، به زودي در روز عاشورا، چشمانم به وسيلة تو روشن ميگردد؛ پسرم، هرگاه روز عاشورا فرا رسيد و بر شريعة فرات وارد شدي، مبادا آب بنوشي در حالي كه برادرت حسين(ع) تشنه است...

سوار بر اسب شد، مشكي به دوش انداخت و شمشير برگرفت و به سمت فرات تاخت وچنان حمله كرد كه حلقة محاصره را از هم دريد و خود را به‏ آب رساند. مشك را پر از آب كرد تا اين ماية حيات و طراوت را به خيمه‏ هاي بي آب و افسرده و لبهاي خشكيده برساند.

سينه اش از عطش مي‏سوخت. آب سرد و گواراي فرات هم پيش چشمانش موج زنان ميگذشت. دست عباس رفت تا كفي از آب بردارد و بنوشد، امّا موج تند يك احساس انساني، موجي از وفا در ضميرش جوشيد، به ياد وصيّت علي(ع) درشب شهادتش و به ياد لبهاي تشنة امام حسين و كودكان عطشان افتاد... به خود خطاب كرد:

«اي نفس، پس از حسين زنده نباشي! اين حسين است كه در آستانة مرگ و شهادت است و تو آب سرد مي‏نوشي؟! به خدا سوگند، اين هرگز رسم دينداري من نيست.»...

«اي نفس، از كافران نترس! تو را بشارت باد به رحمت پروردگار، همراه پيامبر برگزيدة خدا. اينان با ستم خويش دست چپم را قطع كردند. خدايا اتش دوزخ را به آنان بچشان»

تيري بر سينة عباس فرود آمد. يك نفر هم از اين فرصت استفاده كرده، گرزي آهنين بر سر ‎آن حضرت فرود آورد و لحظه ‏اي بعد،عباس رشيد از فراز اسب برزمين افتاد و در پي ضربات مهاجمان به شهادت رسيد، درحالي كه 34 سال از عمرش ميگذشت.

*وقتي حسين بن علي(ع) خود را به بالين عباس رساند و علمدار خويش را غرق درخون و كشته يافت، فرمود: اكنون كمرم شكست و چاره و تدبيرم گسست.*

پروردگارا بر ما ببخشاي اگر

كم انديشيديم بر عاشوراييان ،كوته گفتيم از يادشان،و افسوس نخورديم بر حالمان.

يا حق.

محرم

margrang — Fri, 11 Jan 2008 21:11:18 GMT

ماه آه و اشك، درد خون و دل، حرف اين آب روان ، همه نجواي حسين است و اباالفضل ، بنگر اي خاك غمين سوز دل مهر فلك را.

مدار صفر درجه

margrang — Sun, 06 Jan 2008 20:35:45 GMT

اولا روزاي زمستوني تون بشدت مبارك!

تولد زمستونيا بيشتر مبارك!

در ضمن بخاطر دير كردم منو شديدا لطف كرده و بخشيده و عرض كنم كه متن رو تقديم مي كنم به همه ي بينندگان و غير بينندگان اين برنامه بويژه ساراي عزيزم!

***

خداوند روز اول آفتاب را آفريد،

روز دوم دريا را،

روز سوم صدا را،

روز چهارم رنگ ها را،

روز پنجم حيوانات را،

روز ششم انسان را،

و روز هفتم خدا انديشيد كه ديگر چه چيز را خلق نكرده است!

آنگاه تو را براي من آفريد!

رویا

margrang — Wed, 07 Nov 2007 19:55:18 GMT

هوالرحمن

من و رويا هرشب تا در خانه ي دلتنگي،تك و تنها پيش مي رفتيم.

گاه در نم نم باران،صادقانه اشك مي ريختيم،گاه در اوج شبانگاه وسط هق هق رويا،با هم،مي خنديديم.

روزگار،آرام بود.

من پي شوق شكستن،آهسته، رويا را كشتم.آن شب با غم رويا،تا در خانه ي دلتنگي،راه رفتم.خانه خالي شده بود.

و پر از اشتياق،رو بسوي خنده من به راه افتادم.

خدای من همین نزدیکی هاست...

margrang — Mon, 10 Sep 2007 12:00:18 GMT

هوالرحمن

كار خدا از طريق پروانه

زني همسر خود را از ذست داد.دارايي اندكي كه از شوهرش براي او باقي مانده بود خرج مراسم خاكسپاري شد.زن بيوه ناچار شد براي گذران زندگي خود و پسرش كار كند.

روزي صورت حساب سنگيني به دست زن رسيد كه مطمئن بود قبلا آن را پرداخت كرده است،اما هرچه گشت نتوانس آن را پيدا كند.از اين رو با دلي سوخته به درگاه خداوند دعا كرد:"خدايا!تو آگاهي كه اين صورتحساب را قبلا پرداخت كرده ام،ولي اگر من نتوانم رسيد ان را ارائه دهم بايد اين مبلغ كلان را دوباره بپردازم.خدايا،خودت كمكم كن!"

چند روز بعد مامور دريافت صورتحساب به خانه آنها آمد و تهديد كرد كه اگر آن مبلغ طي يك هفته پرداخت نشود،كار به شكايت رسمي خواهد كشيد.هفته ي بعد هنگامي كه همان مامور مجددا آمد،هنوز رسيد مورد نظر پيدا نشده بود.زن در دلش احساس ترس كرد ...درست در همان زمان پروانه اي به داخل اتاق پرواز كرد0ابتدا به پشت كاناپه پر كشيد و سپس به زير آن خزيد.پسر كوچك آن زن مي خواست پروانه را بگيرد و از مرد مامور خواهش كرد كه به او كمك كند تا كاناپه را جابجا كنند .وقتي آنها آن كاناپه ي سنگين و فرسوده را جابجا كردند كاغذ رسيد را زير آن ديدند...

آن زن با چشماني خيس از اشك چنين گفت:

"خدايا!تو وجود داري!

و كارهايت هميشه سرشار از رحمت است!"

برگرفته از کتاب" در پناه او"

margrang — Wed, 08 Aug 2007 13:43:05 GMT

هوالرحمن

"...براي تمامي افسون ها و افسانه ها در خاطر نگه مي دارمت.تويي كه نمي شناختمت به اين آشنايي و حال مي شناسمت به اين تنهايي...و امروز با يافتن نايافته ها كارم سخت شد..."

نهم مرداد ماه رو بالاخره تونستم حفظ كنم،اين متن رو تونستم حفظ كنم،ولي متاسفم كه "پيچكم"رو نتونستم حفظ كنم.باشه،"تو برو پيچك من"!

عزيزم "چتر هارا بايد بست،زير باران بايد رفت.فكر را ،خاطره را ،زير باران بايد برد .دوست را زير باران بايد ديد..."

به پشت سر نگاه نكن!نه به خوبي هاش فكر كن و نه روي بديهاش مكث كن!نه منتظر خوبها باش و نه فراري از بدها!بايد زودتر ياد مي گرفتم ولي حالا تو ياد بگير:

"پشت سر پنجره ي سبز صنوبر بسته است.پشت سر روي همه فرفره ها خاك نشسته است.پشت سر خستگي تاريخ است.پشت سر خاطره ي موج به ساحل صدف سرد سكون مي ريزد."

من وتو حق داريم با صنوبر ها خداحافظي كنيم،فرفره ها رو دور بندازيم،تاريخ رو بخنديم،و بگذاريم خاطره به حال خودش باشه .تو يا من حق داره هركدوم از اين كار ها رو بكنه يا نكنه،ولي "كار ما شايد اين است كه ميان گل نيلوفر و قرن پي آواز حقيقت بدويم."قطعا!

مائده جان،اگه كم بود،بد بود،تلخ بود،ببخش.خلاصه كه پرواز با تو بود،قد كشيدن وظيفه مان بود،و ستاره براي تابش دل مي خواهد"مي دانم كه تنها دل من دل نيست."!

شاسوسا

margrang — Fri, 13 Jul 2007 13:50:40 GMT

هوالرحمن

كنار مشتي خاك،در دور دست خودم،تنها،نشسته ام.

نوسان ها خاك شد و خاك ها از ميان انگشتانم لغزيد و فرو ريخت .

شبيه هيچ شده اي!

برگ ها روي احساسم مي لغزند...

در دور دست من فقط خاك است.

نوسان هايمان خاك شد و از ميان انگشتان هردويمان لغزيد.

مهم نيست!

شبيه هيچ شده اي .

عزيزم اگر هيچ نبود همه نيز نبود .

هيچ نباش اما از او ياد بگير تا همه را داشته باشي.

مهم نيست!

همه هستند،هيچ هم هست.

هنوز تو هستي،من هستم.

و ما يعني آغاز احساس.

بگذار برگها زيباترين ها را در لغزشگاه احساس ما داشته باشند.

سباجان برگ سبزيست تحفه ي درويش!

margrang — Wed, 27 Jun 2007 14:42:14 GMT

هوالرحمن

"تقدير هميشه حرف خودش رو ميزنه.تقدير نه به من،نه به تو اجازه نمي ده راه خودمون رو بريم."

درسته!

من ديدم و تو نگاه كردي .

من گمان كردم و تو اطمينان كردي.

من گفتم و تو تلقين كردي.

من لبخند زدم و تو اشك ريختي.

من آمدم و تو ماندي.

من رفتم و تو ...

آشنايي من و بوداي طلايي ام كه نمي پرستمش بلكه اورا باور دارم به همين سادگي بود.

من فقط مي ديدم اما پس از عمري ديدن تازه گمانم برد كه مي توانم بگويم،لبخند زدم وآمدم غافل كه در وجودم رخنه كرده پس رفتم تا بهتر ببينمش اما اورا هم با خود برده بودم.

ساراي عزيزم :

"حتي اگر تمام سياهي ها خاطر مهتاب رو آزار بده،باز هم حضورت دلگرمي منه پس نگذار كه در هجوم فاصله گمت كنم."

"كار ما شايد اين است كه ميان گل نيلوفر و قرن پي آواز حقيقت بدويم."قطعا.

ندای آغاز

margrang — Sun, 17 Jun 2007 20:36:16 GMT

هوالرحمن

نداي آغاز

كفش هايم كو،

چه كسي بود صدا زد :سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است.

و منوچهر و پروانه،و شايد همه ي مردم شهر.

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد

و نسيمي خنك از حاشيه ي سبز پتو خواب مرا مي روبد.

بوي هجرت ميآيد:

بالش من پر آواز پر چلچله هاست.

صبح خواهد شد

و به اين كاسه ي آب

آسمان هجرت خواهد كرد.

بايد امشب بروم.

من كه از بازترين پنجره ها با مردم اين ناحيه صحبت كردم

حرفي از جنس زمان نشنيدم.

هيچ چشمي،عاشقانه به زمين خيره نبود.

كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.

هيچكس زاغچه اي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.

بايد امشب چمداني را

كه به اندازه ي پيراهن تنهايي من جا دارد،بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست،

رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند.

يك نفر باز صدا زد: سهراب!

كفش هايم كو؟ سهراب سپهري

با تمام وجود تقديم ميكنم به سميه سليماني عزيزم (ملقب به يك نفر(عضوي از ما چند نفر)).